Silnik elektryczny składa się ze stojana (z osadzon parąą lub kilkoma parami uzwojeń elektromagnesów) oraz wirnika z uzwojeniem twornikowym. Zależnie od prądu zasilającego rozróżnia się silnik elektryczny prądu stałego oraz silniki elektryczny prądu przemiennego. Silnik prądu stałego Silnik należy do podstawowego wyposażenia każdego auta, który umożliwia poruszanie się po jezdni. Jednak pomimo tego, wciąż niewiele osób wie, z czego składa się silnik samochodowy. Odpowiedź na to pytanie znajdziesz w dzisiejszym artykule. Blok silnika. Do głównych elementów silnika możemy zaliczyć przede wszystkim blok. Silniki bezszczotkowe (BLDC) Jak się już zapewne domyślasz, ten rodzaj silnika nie będzie zawierał szczotek, a związku z tym także komutatora. Silniki elektryczny bezszczotkowy, poza ceną, wydają się mieć same zalety, nie mają części, które mogą się zużywać. Dzięki temu silniki te pracują długotrwale i bezobsługowo. Silnik prądu stałego składa się z : - układu wielu ramek ww postaci uzwojeń na żelaznych rdzeniach. Pozwala to na uzyskanie jeszcze większej mocy. - komutator mający wiele segmentów. - czasem w zastępstwie magnesu trwałego stosujemy elektromagnes. Zbudowanie silnika na prąd stały było możliwe dzięki istnieniu siły Zbudować obwód elektryczny składający się z: przewodów elektrycznych, źródła napięcia, żarówki (lub innego badanego elementu), amperomierza, woltomierza i wyłącznika. Włączyć zasilanie obwodu i zmierzyć napięcie przyłożone do żarówki oraz natężenie prądu płynącego przez żarówkę. Na zdjęciu po prawej. Służy do przekształcania siły pól magnetycznych w energia mechaniczna. Wirnik silnika asynchronicznego składa się z następujących części: 1. Val . Łożyska są zamocowane na trzonkach. Są one wciskane w tarcze przykręcone do końcowych ścian skrzyni stojana. 2. Rdzeń, który jest zmontowany na wale . . Maszyny elektryczne, które przetwarzają energię elektryczną na mechaniczną, za pomocą ruchu obrotowego to właśnie silniki elektryczne. W zależności od rodzaju prądu zasilanego, wyróżniamy: silniki prądu stałego oraz silniki prądu przemiennego. Silniki elektryczne prądu stałego stosowane są głównie w trakcji elektrycznej. Jakie są zasady działania silnika elektrycznego? Silnik elektryczny działa na zasadzie obrotu wywołanego poprzez uzwojenia przewodzące prąd, umieszczone w polu magnetycznym. Elektromagnes, zwany inaczej stojanem, wytwarza pole magnetyczne. Prąd kierowany jest na uzwojenia wirnika. Pola magnetyczne stojana i uzwojenia, oddziałują na siebie, powodując tym samym, niewielki obrót wirnika. Prąd podawany jest dalej na kolejne uzwojenia. Cały ten proces wywołuje obrót silnika. Silnik elektryczny Gdzie stosuje się silniki elektryczne? Silniki elektryczne coraz częściej są stosowane w naszym życiu codziennym. Stanowią dobrą alternatywę dla wszystkich tych, którzy chcieliby zadbać o nasze środowisko naturalne, rezygnując z odpowiednika spalinowego. Wykorzystywane są już na szeroką skalę w samochodach, rowerach czy łodziach. Silniki elektryczne mają także swoje zastosowanie w przemyśle. Dzięki szczelnej obudowie i możliwości ich pracy zarówno w bardzo niskich, jak i wysokich temperaturach, są w stanie umożliwić maszynie jak najlepsze funkcjonowanie. Decydując się na silnik elektryczny, należy pamiętać, że bardzo ważny jest serwis silników elektrycznych, który wykonywany regularnie, może przedłużyć ich żywotność. Znaczącą rolę odegra tu również dobry producent silników elektrycznych, których wysoka jakość również wpłynie na ich pracę. Elektryczność towarzyszy człowiekowi w większości codziennych czynności. Jednak mało kto wie, z czego tak naprawdę składa się instalacja elektryczna. Wiedza jest ważna Nie chodzi o samodzielne wykonywanie instalacji elektrycznych, jednak podstawy są ważne, choćby w sytuacjach kiedy wzywamy elektryka i będziemy wiedzieli co kupić i czy robi wszystko rzetelnie. Instalacja elektryczna – film Z poniżej zamieszonego filmu dowiesz się paru rzeczy o następujących elementach: przewód elektryczny, gniazdka do odbiorników, ściemniacze oświetlenia, które oszczędzają energię, rozdzielnie, włącznik nadmiarowo prądowo, włącznik różnicowoprądowy, wyłącznik światła. Jeżeli jesteś zainteresowany kursami elektrycznymi zapraszamy na szkolenie elektryczne do szkoły Transformatory mają szerokie zastosowanie – to maszyny elektryczne, których głównym celem jest przenoszenie energii elektrycznej prący przemiennego pomiędzy dwoma obwodami z zachowaniem częstotliwości i zmianą napięcia elektrycznego. Przede wszystkim transformatory są wykorzystywane jako element sieci elektroenergetycznych. Montowane są głównie w trafostacjach, inaczej stacjach trafo, w których dopowiadają za zmianę napięcia prądu, aby był on możliwy do użytku przez odbiorców końcowych. W użyciu znajdują się różnego rodzaju transformatory, które różnią się pomiędzy sobą konstrukcją. Ich ogólna budowa pozostaje jednak taka sama. Budowa transformatora Transformator zbudowany jest z dwóch głównych elementów, a mianowicie są to stalowy rdzeń oraz dwa uzwojenia, które nazywane są też cewkami. Rdzeń to obwód magnetyczny w transformatorze. Jego zadaniem jest przewodzenie strumienia magnetycznego. Zbudowany jest on z kolumn, na które nawija się uzwojenie, a także z jarzm, które łączą ze sobą poszczególne kolumny. Rdzeń wytwarzany jest z cienkich, nakrzemionych, izolowanych blach, dlatego zmniejszone jest ryzyko strat wskutek powstawania prądów wirowych. Obwody elektryczne w transformatorach to uzwojenia umieszczane na kolumnach. Są one wytwarzane z miedzi albo z aluminium. Uzwojenia są odseparowane galwanicznie, dlatego nie występuje pomiędzy nimi połączenie elektryczne i energia przekazywane jest z użyciem pola magnetycznego. Najczęściej transformatory wyposażane są w uzwojenia cylindryczne. W tym przypadku uzwojenie pierwotne oraz wtórne mają postać koncentrycznych cylindrów osadzonych na pojedynczej kolumnie. Oba uzwojenia są oddzielone izolacją od siebie oraz od kolumny. Inne konstrukcje transformatorów Wytwarzane są też inne rodzaje transformatorów, które mają niewielkie zmiany konstrukcyjne. Przykładem są tutaj autotransformatory, w których jedno uzwojenie jest częścią drugiego uzwojenia. Spotykane są też transformatory o większej liczbie uzwojeń niż dwa oraz z wieloma wyprowadzaniami z uzwojenia. Kilka uzwojeń najczęściej spotykanych jest w transformatorach o dwóch albo trzech dolnych napięciach. Silnik elektryczny, maszyna służąca do przetwarzania energii elektrycznej na pracę mechaniczną. Głównymi częściami silnika elektrycznego są: stojan z jedną lub kilkoma parami elektromagnesów oraz wirnika z uzwojeniem twornikowym. Ze względu na rodzaj prądu sieci, z której silniki elektryczne pobierają energię elektryczną, rozróżnia się: silniki prądu stałego oraz silniki prądu przemiennego (synchroniczne i asynchroniczne). Silniki elektryczne prądu stałego stosowane są głównie w trakcji elektrycznej. Ze względu na rodzaj prądu zasilającego, silniki elektryczne prądu przemiennego dzieli się na: jednofazowe i trójfazowe. Biorąc pod uwagę zasadę działania rozróżnia się silniki elektryczne prądu przemiennego: indukcyjne (najczęściej spotykane), synchroniczne i komutatorowe (coraz rzadziej używane). W zależności od budowy wirnika wyodrębnia się silniki indukcyjne klatkowe i pierścieniowe. Silniki elektryczne synchroniczne służą do napędu szybkoobrotowych maszyn o stałej prędkości obrotowej. Osobną grupę silników elektrycznych stanowią silniki uniwersalne, które mogą być zasilane zarówno prądem stałym, jak i przemiennym (prąd elektryczny), stosowane głównie do napędu sprzętu gospodarstwa domowego. Powiązane hasła W pierwszej części cyklu omówiliśmy krótko historię techniki napędów potrzebnych do konstruowania maszyn i urządzeń. Stwierdziliśmy, że decydującym krokiem w rozwoju silnika prądu przemiennego było wynalezienie silnika asynchronicznego, czyli indukcyjnego. W części drugiej omówimy budowę i zasadę działania takiego asynchroniczny składa się z dwóch podstawowych części: nieruchomego stojana oraz ruchomego wirnika. Stojan wykonany jest z ferromagnetycznych blach elektrotechnicznych ze żłobkami na ich wewnętrznych krawędziach. W żłobkach tych poprowadzone są przewody cewki uzwojenia, wokół których podczas przepływu prądu przemiennego powstaje zmienne pole magnetyczne. Wektor tego pola pulsuje z częstotliwością prądu płynącego przez uzwojenie. Pole takie możemy uzyskać zarówno przy zasilaniu 1-fazowym, jak i 3-fazowym. Zasilenie trzech uzwojeń stojana napięciem trójfazowym powoduje powstanie trzech pól pulsujących z tą samą częstotliwością, ale przesuniętych w fazie. Dodając wektory pól pulsujących otrzymamy wypadkowy wektor, który będzie wirował wokół osi obrotu. W przypadku silników trójfazowych mamy trzy takie zwojnice przesunięte wzajemnie o kąt 120°, co zapewnia takie samo przesuniecie przebiegów pulsowania wektorów pól magnetycznych wytwarzanych przez poszczególne uzwojenia. Natomiast w przypadku zasilania 1-fazowego trzeba spełnić warunki niezbędne do powstania pola wirującego. W większości przypadków realizuje się to poprzez zastosowanie dwóch uzwojeń: głównego i pomocniczego (pełniącego rolę rozruchowego). Uzwojenia są przesunięte względem siebie na obwodzie stojana o kąt 90°. Również prądy zasilające uzwojenia są przesunięte w fazie o taki kąt. Przesunięcie takie można uzyskać poprzez podłączenie jednego z uzwojeń przez kondensator rozruchowy. Wypadkowe pole wirujące w obu przypadkach powstaje w wyniku zsumowania wektorów pól częścią silnika asynchronicznego jest ruchomy wirnik. Rozróżniamy tutaj dwie wersje wykonania: wirniki pierścieniowe i klatkowe. Wirnik pierścieniowy jest wykonany z blach elektrotechnicznych ze żłobkami wykonanymi na jego zewnętrznej powierzchni. W żłobkach prowadzenie uzwojenia wykonane jest podobnie do uzwojenia stojana. Jest na stałe połączone z pierścieniami ślizgowymi (stąd nazwa „silnik pierścieniowy”). Za pośrednictwem przylegających do pierścieni szczotek uzwojenia wirnika połączone są z dodatkowymi elementami zwiększającymi rezystancję każdej z konstrukcją jest wirnik klatkowy. Ma on obwód elektryczny wykonany z nieizolowanych prętów połączonych po obu stronach wirnika pierścieniami zwierającymi. Konstrukcja ta przypomina swoim wyglądem walcową klatkę (stąd nazwa tego silnika). Obwód magnetyczny wirnika wykonany jest z blach elektrotechnicznych wzajemne odizolowanych, ułożonych pakietowo jedna na drugiej. Obwód elektryczny wirnika klatkowego jest zawsze zwarty (inna nazwa tego silnika to silnik indukcyjny zwarty). Po podłączeniu zasilania w uzwojeniach cewek stojana silnika trójfazowego płyną prądy przesunięte względem siebie o 1/3 okresu i wytwarzające odpowiednie strumienie magnetyczne. Strumienie te indukują w układzie przewodów uzwojeń wirnika siłę elektromotoryczną. Przy zamkniętych obwodach uzwojeń wywoływany jest w ten sposób przepływ prądu elektrycznego zgodny z kierunkiem tej siły, a na znajdujący się w polu magnetycznym wirnik działa siła mechaniczna tworząca moment obrotowy wywołujący jego obrót. Oś wirnika połączona mechanicznie z elementami urządzenia w sposób bezpośredni stanowi właśnie „napęd bezpośredni”, natomiast połączenie za pomocą przekładni daje układ mechaniczny o „napędzie pośrednim”. Zmianę kierunku obrotów silnika asynchronicznego trójfazowego uzyskuje się poprzez zamianę miejscami dowolnych dwóch spośród trzech przewodów fazowych zasilających silnik. W przypadku silnika jednofazowego zmianę kierunku obrotów silnika uzyskuje się poprzez przełączenie kondensatora rozruchowego z jednego uzwojenia na drugie. Wówczas uzwojenie pracujące jako główne zamienia się w pomocnicze (rozruchowe), a pracujące wcześniej jako pomocnicze staje się uzwojeniem głównym, dając w rezultacie zmianę kierunku obrotów silnika jest możliwy, jeżeli powstający w chwili rozruchu moment elektromagnetyczny jest większy niż moment obciążenia. Najprostszym sposobem dokonania rozruchu silnika indukcyjnego 3-fazowego jest podłączenie uzwojeń stojana do 3-fazowego źródła zasilania. Jest to tzw. rozruch bezpośredni. W tym przypadku pobierany prąd rozruchu jest wielokrotnie większy niż prąd znamionowy (nawet do ośmiu razy). Powoduje to nagrzewanie się uzwojeń, a także może prowadzić do spadków napięcia w sieci zasilającej. Wartość powstającego momentu elektromagnetycznego nie jest zbyt duża, dlatego, aby silnik mógł wystartować, nie może być zbytnio obciążony. Ze względu na te ograniczenia rozruch bezpośredni stosuje się dla silników o małych mocach (do kilkunastu kW). W przypadku większych mocy stosowane są inne rodzaje rozruchu np. „gwiazda-trójkąt”, rozruch przez zmianę rezystancji w obwodzie wirnika oraz zastosowanie „soft startu”. Ten podział rodzajów rozruchu silnika indukcyjnego większych mocy omówimy w następnym odcinku naszego Żurkowski

z czego składa sie silnik elektryczny